vrijdag 21 januari 2011

Jolanda, Brandon, Dexter, Martin Gaus en het PGB

Jolanda, Brandon, Dexter, Martin Gaus en het PGB

Jolanda, mijn gehandicapte dochter Brigitte, mijn deze maand alweer zeventien jaar geleden overleden vader, mijn jongste dochter Suzanne, Brandon, Dexter en zijn ouders, het Persoonsgebonden Budget PGB, bezuinigingen in de gezondheidszorg en Martin Gaus: Soms hebben dingen, namen, mensen, gebeurtenissen meer met elkaar gemeen dan je voor mogelijk houdt. Bij mij roept al dit halverwege januari 2011 in ieder geval vele associaties en gevoelens op. Sta mij toe, in ‘historische’, volgorde het een en ander uit te leggen.

    22 Jaar geleden werden we opgeschrikt door een foto van Jolanda Venema, een zwakzinnig meisje dat in de instelling Hendrik van Boeijen-oord in Assen verbleef. In haar dossier stond: ‘impulsief, uitdagend, dwars, grillig, agressief, heeft gilbuien, destructie van kleding en voorwerpen en soms incontinent. Jolanda is soms lief en behulpzaam, maar verknoeit situaties onophoudelijk door alle aandacht op te eisen’.

    In 1988 kwamen haar ouders op bezoek toen er verder niemand op haar paviljoen aanwezig was. Ze troffen Jolanda aan in haar kamer, naakt op haar bed, met een buikband om haar middel, die met een touw aan de muur vastzat. Om haar heen lag vuile was en haar eigen ontlasting lag op de vloer. De ouders hadden een fotocamera bij zich en vader maakte een foto van Jolanda met haar moeder, om de situatie waarin zij dagelijks leefde vast te leggen. Die foto veroorzaakte indertijd een fel maatschappelijk debat over de kwaliteit van de gehandicaptenzorg.
      Het ministerie van WVC stelde extra geld beschikbaar voor Jolanda. Hiermee kwam er ruimte voor meer personeel en een intensievere begeleiding. Jolanda werd nog enkele malen herplaatst binnen de instelling en de nieuwe begeleidingsstijl had een positief effect op haar. Jolanda kreeg weer kleding, en als zij deze kapot scheurde kreeg ze gewoon weer nieuwe aan. Langzaam aan leerde ze bij en kon ze ook weer functioneren binnen sociale relaties.

      22 Jaar geleden werd ook mijn dochter Brigitte geboren. Ze was de mooiste baby van de wereld, maar ik begreep al snel dat juist dit juist het probleem was. Een hoofd, zo vertelde men mij, schijnt een achtste deel van de lengte van een volwassen mens te zijn, bij baby’s is dat slechts een vierde deel. Ouders van pasgeboren kinderen zeggen altijd dat hun kind zo mooi is, terwijl buitenstaanders zien dat de verhoudingen niet kloppen. Wat een dikke koppen! Bij Brigitte klopten die verhoudingen wel. Ze was een echt poppetje. En dat klopte dus niet!

      Microcefalie ten gevolge van een lissencafalie luidde tenslotte de conclusie. Om een lang verhaal hierover toch nog kort te maken: Ze zal nooit kunnen lopen, staan, praten of wat dan ook, kreeg het etiket ernstig lichamelijk en geestelijk gehandicapt opgeplakt. Ik moest indertijd denken aan Jolanda. Vastgebonden, naakt op haar bed, met een buikband om haar middel, die met een touw aan de muur vastzat, met om haar heen vuile was en haar eigen ontlasting op de vloer: dat zou ons nooit gebeuren! Nederland zou hier toch wel van leren?
        17 Jaar geleden lag mijn vader in een ziekenhuisbed in Heerlen. Het maatje van mijn Brigitte, had vele hartinfarcten overleefd, maar was uiteindelijk geveld door bloedkanker. De verpleging zei dat hij de neiging had om zijn infuus er uit te trekken. Daarom hadden ze hem maar vastgebonden. Ik was woest, dat kon toch niet waar zijn. Anderen probeerden mij ervan te overtuigen dat het niet anders kon, dat dit vanwege zijn eigen bestwil werd gedaan.
          De beelden van Jolanda, de angst voor de toekomst van Brigitte toen, mijn aan het bed vastgebonden vader; het kwam allemaal opeens weer naar boven toen ik deze week de beelden van de 18-jarige Brandon zag. Hij zit al bijna drie jaar lang, dag in dag uit, vastgebonden aan een riem van anderhalve meter in zijn kamer in ’s Heeren Loo, een instelling voor verstandelijk gehandicapten. Het personeel is bang voor Brandons onvoorspelbare gedrag en daarom zit hij vast. Dat althans zegt een medewerkster van ’s Heeren Loo die de situatie van Brandon zo ernstig vond dat ze besloot met haar verhaal naar buiten te komen. De moeder van Brandon spreekt van ‘een gekooid dier’. De ouders van Jolanda zijn woedend. ‘Hebben we in al die jaren dan toch niets geleerd, gaat het alleen maar om geld’?
            En weer ontstaat er een maatschappelijk debat. De Tweede Kamer hield woensdag een spoeddebat, de actualiteitenprogramma’s duikelen deze week over elkaar heen. Iedereen heeft er wel een mening over. En zoals bij alles in dit land wordt al snel duidelijk dat Nederland barst van de deskundigen die hun mening maar wat graag op televisie ventileren.
              Mijn jongste dochter Suzanne werkt op datzelfde ’s Heeren Loo, op een enorm complex, waar ook, laten we dat vooral niet vergeten, heel veel goed werk wordt gedaan. Het is een stoere meid die van aanpakken weet. Ze zag de afgelopen dagen veel pers op het terrein staan, maar ze kent Brandon niet. Ze heeft ook wel eens een klap van iemand gekregen, maar is niet bang. Ik heb diep respect voor haar en haar werk, zoals ik diep respect heb voor iedereen die dit loodzware werk doet. Het is een roeping en een gave om dit te kunnen en willen.
                En Suzanne heeft dus een zus die gehandicapt is, al is dat van een andere orde. Want al kan Brigitte in tegenstelling tot Jolanda en Brandon niet lopen, staan of praten, er zit geen druppel agressie in haar, ze straalt louter liefde uit. Je kunt de een dan ook niet met de ander vergelijken, ook gehandicapten zijn gewoon mensen, individuen, met elk zijn of haar eigen verhaal. Wat me meteen brengt op Dexter en zijn ouders.
                  Dexter is 14 jaar, autistisch, heeft een verstandelijk beperkt niveau van iemand van negen maanden oud en leeft in zijn eigen verwarde wereldje. Hij is, juist naar aanleiding van de ophef die rond Brandon is ontstaan, samen met zijn ouders, te gast in het tv-programma De Wereld Draait Door. Zijn ouders konden niet de juiste zorg voor hem vinden, simpelweg omdat die nodige individuele zorg er niet is, slechts in groepsverband wordt aangeboden. Dus besloten ze het zelf maar te gaan doen. Twintig uur per etmaal, want Dexter heeft ook nog een slaapstoornis.
                    De dag voor Dexter was Martin Gaus te gast in het televisieprogramma Pauw en Witteman. Die had Daphne bij zich, een prachtige hond, die gedurende de hele uitzending zijn hoofd rustig op tafel liet hangen en vredig om zich heen gluurde. Gaus was ‘opgeroepen’ omdat hondenliefhebbend Nederland momenteel in de ban is van Cesar Millan. Deze ‘hondenfluisteraar’ zoals hij zichzelf noemt, verzorgt twee stijf uitverkochte shows in de Heineken Hall. Hij heeft een imperium opgebouwd dat 100 miljoen dollar waard is. De goeroe van hondenland.
                    Hoe ga je met psychisch gestoorde honden om? Corrigeren, straffen, eigen schuld, dikke bult. Hij laat de honden schrikken, imponeert ze, bindt ze vast aan hun staart, geeft ze desnoods elektrische schokken, maakt ze ondergeschikt en in wezen doodsbang. Nu deed Gaus dertig jaar geleden niet anders, ook hij ging de oorlog met onwillige honden aan. Hij werd daar in elk geval een bekende Nederlander door. Maar soms brengen de jaren en de ervaringen wijsheid met zich mee. Nu is Gaus in de studio met Daphne en predikt hij een nieuwe dierenzorg. Ik ga niet meer voor direct resultaat, zegt Gaus, die tegenwoordig juist het belang van knuffelen propageert. Niet straffen, niet corrigeren, niet domineren, maar samenwerken is zijn nieuwe credo. De hond moet zich vooral veilig voelen.
                      Ook Dexter wil zich vooral veilig voelen, zegt zijn moeder. Net zoals Jolanda indertijd en Brandon nu. Dexter, Jolanda en Brandon zijn geen honden, maar mensen, dus zou je denken dat dit een voordeel is. De ouders van Dexter geven hem ook wat hij nodig heeft. Dag en nacht, zeven dagen in de week. Ze moesten er allebei hun baan voor opgeven en ze leven nu van een Persoonsgebonden Budget, zijn als het ware in loondienst van hun zoon.
                      Dat PGB is geen vetpot, maar het is te doen. Het zou de overheid vele, vele malen meer kosten als ze Dexter zouden laten opnemen in een instelling. Het mes snijdt dus als het om een Persoonsgebonden Budget gaat aan twee kanten. Dexter krijgt de best denkbare zorg en de staat spaart kapitalen uit. Maar toch wordt er in de enorme bezuinigingsdrift van nu vooral gesneden in dat PGB. De ouders van Dexter, die al zoveel hebben moeten inleveren, zijn onlangs met ruim vier procent gekort. Volgend jaar moeten ze het met tien procent minder doen, het jaar erop gaat er nog eens twintig procent vanaf en daarna kunnen ze niet meer zelf voor Dexter zorgen.
                        Het is ook in dit verband dus, zoals de ouders van Jolanda al zeiden, een ordinaire centenkwestie. De gehandicaptenzorg staat, net als de ouderenzorg en de ziekenzorg, enorm onder druk. Specialisten zeggen dat we sinds 1988 veel hebben bijgeleerd, er zijn nog maar 40 gevallen bekend van het ‘niveau’ Brandon waar dat er in de tijd van Jolanda nog 2500 waren. Maar daarbij wordt niet vermeld dat dit ook komt doordat steeds meer ouders de zorg voor zwaar gehandicapte kinderen zelf ter hand hebben genomen. Door in het PGB te gaan schrappen zakken we weer terug naar voor 1988.
                        Gaan we onze honden straks beter verzorgen dan onze eigen mensen? Klopt het dan toch, dat wij eigenlijk allemaal gewoon dieren zijn, maar dan met een mobiele telefoon op zak?
                          PS: Jolanda Venema stierf op 33-jarige leeftijd aan long- en hartproblemen ten gevolge van een stafylococceninfectie, mijn vader is 17 jaar geleden overleden, Brigitte krijgt, net als Dexter, van haar ouders de dagelijkse liefde en de zorg die ze nodig heeft en Suzanne doet haar werk op ’s Heeren Loo met warme liefde en veel overgave. Er is, hoor ik rond Brandon nu vooral zeggen, veel veranderd. Maar is dat wel zo? Want opnieuw is er even sprake van collectieve verontwaardiging, even buitelen de politieke parijen weer over elkaar heen. Maar ook nu zal het straks weer stil worden. Want diezelfde politieke partijen moeten en zullen bezuinigen en doen dat buitensporig veel op de zorg. Zolang er bij voorbeeld nog politici zijn die liever een Joint Strike Fighter hebben dan een fatsoenlijk Persoonsgebonden Budget is er niets gewonnen, hebben we niets geleerd. En kunnen we wachten op weer een volgende Jolanda Venema.

                            donderdag 13 januari 2011

                            Open brief aan Arno Brok

                            Open brief aan Arno Brok, burgemeester te Dordrecht

                            Uwe weledel geborene heer Brok,
                              Sta mij toe enkele woorden tot u als hoofd en verantwoordelijke van de gemeente waarin ik woon te richten. Uw optreden rondom de ramp in Moerdijk heeft mij in grote verwarring gebracht. Mijn hoofd zit inmiddels in een Gordiaanse knoop. Ik begrijp er niets meer van! 
                                Ik houd van het voorjaar. De overgang van donker naar licht, van korte naar lange avonden, van bedompt en stoffig naar fris en luchtig, heb ik altijd als mijn favoriete seizoen ervaren. Ik houd van de lente als de bomen kleuren, de vogels zingen, de ramen open kunnen en de verwarming uit. Maar hoe ziet onze lente er in de verre toekomst uit? Waait de westenwind straks nog dansend over onze mooie stad of brengt hij nog slechts begrafenismuziek met zich mee? Wanneer kan ik die ramen eigenlijk weer open zetten?
                                  Toegegeven, dit alles is een beetje zwaar aangezet, maar ligt deze toon niet ook aan u en uw optreden de afgelopen dagen, week? Waar was u toen uw bevolking u voor het eerst, en misschien de enige keer in uw leven, echt nodig had? Toen u zich in de uitvoering van uw ambt geliefd had kunnen maken door, zoals het hoort, voor de uwen op te komen?
                                    De afgelopen dagen werden in de ene na de andere gemeente informatieavonden gehouden, in Moerdijk voorop. Spoor ik niet helemaal? Ben ik blonder dan blond? Heb ik dat kaartje niet goed begrepen dat de windrichting en rookontwikkeling ten tijde van de ramp in Moerdijk illustreerde? Dat gaf toch aan dat alle troep helemaal niet naar Moerdijk, maar juist stoer en rechtstreeks richting Dordrecht koers zette? Ik heb dat kaartje zojuist voor de zekerheid nog maar even goed bekeken. Wij, de inwoners van uw stad, kregen de eerste en heftigste neerslag over ons heen.
                                      Het werd die dag trouwens hier bij mij ook al opvallend vroeg donker. Maar ja, er gingen geen sirenes, er reden geen auto’s met waarschuwingen voorbij, dus het zou wel eens zo’n typische donkere wintermiddag kunnen zijn. Ik liet de hond uit, ik haalde mijn dochter op. En opeens kreeg ik sms’jes. Uit Groningen, uit Limburg, overal vandaan. Behalve uit Dordrecht. ‘Ben je binnen, heb je de ramen dicht, de ventilatiesystemen afgezet’? He? Hoezo? Waarom dan? Ik zette uit nieuwsgierigheid de televisiezender van Dordrecht aan. Niets aan de hand zo te zien, vrolijke muziek. Maar er kwamen meer sms’jes, mailtjes.
                                        Het was al avond toen het tot me door begon te dringen dat wat er ‘aan de overkant’ was gebeurd bovenal een ramp voor ‘deze kant’ zou kunnen zijn. Wist ik veel dat er mensen die bij de gemeente werken inmiddels al naar vrienden ver weg waren vertrokken om het zekere voor het onzekere te nemen. Ik vertrouwde op u, heer Brok, burgervader van de gemeente die mij zo lief is, de stad waar niet alleen ik, maar ook een aantal van mijn kinderen leeft.
                                          Toen ik op eigen onderzoek uit ging, hoorde ik dat u via persconferenties adviseerde om ramen en deuren te sluiten, om, nu al meer dan een week, de kinderen niet buiten te laten spelen. Om onze honden niet vrij rond te laten lopen. Om het vee binnen te houden. Om vooral niets uit eigen tuin te consumeren, ja om zelfs als we buiten waren geweest de voeten goed te vegen. Ik hoorde dat wederom niet van u, via een rondschrijven of bij een bewonersbijeenkomst, maar enkel en alleen via internet, via verslagen van persconferenties, in de dagen die volgden.
                                            In roetdeeltjes in een gebied van tien kilometer van de brand is het zwaar kankerverwekkende dioxine is aangetroffen. De loodneerslag overtrof meer dan duizend keer de toegestane waarde. Niet goed voor gras en gewas, het veevoer, maar in Dordrecht, de stad die het eerst van alle plaatsen alles en dus het meeste over zich heen kreeg, worden de bewoners vooral dom en onwetend gehouden. Ik kijk elke ochtend naar de brievenbus. Genoeg post. Maar niet van u!
                                              Gisteren zag ik bij Nieuwsuur Jacob de Boer, hoogleraar toxicologie, die uit de rapporten opmaakt dat Dordrecht het dichtst bij de bron van alle neergeslagen rotzooi zat. De woorden van De Boer doen mij trouwens goed. Eindelijk erkenning! We bestaan! Helaas niet dankzij u!
                                                De jaren zullen ons leren wat deze dagen nu nog niet weten. Worden het tijden met een hoog kwakkelgehalte voor de bewoners van uw stad? Jaren met te veel nacht en te weinig zon? De waarheid houdt op waar de leugen begint. Blijkt straks het bagatelliseren en verzwijgen van de waarheid uw grootste leugen te zijn? Kunt u over tien jaar nog in de spiegel kijken? Hoe ziet ons voorjaar er dan uit? Mijn hoofd zit in een Gordiaanse knoop en wat doet u met deze verwarde burger van uw gemeente? U trekt die knoop alleen maar strakker aan.
                                                  Guido Bindels
                                                  (verwarde inwoner van Dordrecht)

                                                    woensdag 12 januari 2011

                                                    Een week na de ramp…

                                                    maneninpakken.jpg

                                                    ‘Heb persconferentie op televisie gezien. Er is echt geen gevaar, dus don’t worry’! Het berichtje is afkomstig van mijn lieve en bezorgde zus uit het verre Limburgse Heerlen. Het volk in Nederland wordt op een deskundige manier gerustgesteld, in slaap gesust. De mensen buiten de getroffen regio gaan over tot de orde van de dag. Maar in mijn regio is die orde van de dag van een geheel andere orde.
                                                      Een week na de ramp is officieel bekend gemaakt dat in de roetdeeltjes in een gebied van tien kilometer van de brand het zwaar kankerverwekkende dioxine is aangetroffen. Niet goed voor gras en gewas, het veevoer, maar geen paniek, de Voedsel en Warenautoriteit doet er nader onderzoek naar. Bovendien zegt de burgemeester van Dordrecht, Arno Brok, zijn naam mag hier ook wel eens worden genoemd, zijn die verhoogde gehaltes niet ongebruikelijk in het winterseizoen. Wel blijft zijn advies van kracht om geen gewassen van eigen grond te eten, kinderen nog steeds niet op speeltoestellen te laten spelen en het vee binnen te houden. Als het niet ongebruikelijk is voor het winterseizoen waarom wordt die waarschuwing dan niet elk jaar gegeven?
                                                        Een week na de ramp, want zo mogen we de brand, met dank aan Ivo Opstelten, nu eindelijk noemen, kijk ik naar de herhaling van Nieuwsuur van gisterenavond. Ik hoor veehouder Sander Vijverberg vertellen dat zijn koeien massaal aan de diarree zijn. Elke dag worden het er meer. Henk Jans van de GGD zegt dat dioxine in de voedselketen terecht kan komen, dat het zeer moeilijk afbreekbaar is en al bij geringe hoeveelheden zware effecten voor de gezondheid kan hebben. Jacob de Boer, hoogleraar Milieuchemie en Toxicologie is verbaasd dat er nog helemaal niets is gezegd over de enorme hoge loodgehaltes die er op het land in de omgeving zijn gemeten. Wel duizend keer (!) boven de norm.
                                                          Een week na de ramp hoor ik verkeersregelaar Cokkie Toorenspits zeggen dat de klachten van de hulpverleners worden gebagatelliseerd. Hij heeft nog steeds hoofdpijn, jeuk, is draaierig, het komt en het gaat.
                                                            Een week na de ramp krijg ik op hyves nog steeds veel reacties die er niet om liegen, vooral van mensen uit de buurt, die zich grote zorgen maken. Ook op de particuliere en dus onafhankelijke website Meldpunt Brand Moerdijk blijven de reacties binnen stromen.
                                                              Een week na de ramp hoor ik uit betrouwbare bron dat de voorgenomen dumping van de ongekende hoeveelheid zwaar giftig bluswater in de Westerschelde niet door gaat. Er zit toch meer troep in dan verwacht. Hoe het nu zal worden verwerkt? Een mooie uitdaging voor de journalistiek om dat op de voet te gaan volgen.
                                                                Een week na de ramp krijg ik via de mail ook verontrustende berichten van mensen die ik hoog heb zitten en die doorgaans niet snel in paniek raken. Privé. Niet bestemd voor de openbaarheid! Uiteraard. ‘Moerdijk zal later de grootste ramp uit de geschiedenis van ‘de Nederlandse gezondheid’, blijken, schrijft er een. ‘Op termijn gaat een gigantisch aantal mensen kanker krijgen’.
                                                                  Een week na de ramp zijn de meetresultaten van de gewassen nog steeds niet bekend. Tuinders die hun gewassen niet kunnen verkopen, beginnen hun geduld te verliezen. Volgens een woordvoerder van het Productschap Tuinbouw neemt de schade toe en beginnen vooral in het buitenland de afnemers van bij voorbeeld spruiten het vertrouwen in dit product verliezen.
                                                                    Een week na de ramp vraag ik me af welke politieke en economische belangen er allemaal meespelen en nog mee gaan spelen?
                                                                      Een week na de ramp wordt Chemie-Pack toch in staat van beschuldiging gesteld. Het bedrijf in Moerdijk zou in strijd hebben gehandeld met de vergunning, terwijl toch dagenlang is gezegd dat dit absoluut NIET het geval was. Verdere vragen hierover worden niet beantwoord. In het belang van het onderzoek.
                                                                        Een week na de ramp wordt er nog steeds vooral gezwegen. In het belang van allerlei onderzoeken. Zelfs onze gezondheid moet wijken voor dat belang.
                                                                          Een week na de ramp is mij als inwoner van het rampengebied niet bekend of de rioolgemalen nog steeds zijn stilgelegd, of de waterbekkens in Dordrecht en Rotterdam nog steeds niet worden gebruikt en of het water uit mijn kraan nog steeds uit de spaarbekkens bij de Biesbosch komt. Hoe groot is de voorraad daar eigenlijk?
                                                                            Een week na de ramp roep ik RTV Rijnmond – zeven dagen geleden nog onze rampenzender – op om niet meer zo kritiekloos alle geruststellende persconferenties te volgen. Kom op mannen en vrouwen, ga zelf ook eens echt en journalistiek onderzoek doen, dit is jullie kans!
                                                                              Een week na de ramp heb ik een poll op mijn hyves geplaatst. De stelling is: De overheid heeft de plicht mij bij een ramp altijd eerlijk, duidelijk en volledig voor te lichten, zelfs al is men bang voor paniek onder de bevolking. Er wordt meteen volop op gereageerd. De uitkomst is niet verrassend. Tot nu toe is 96,2 procent van de stemmers het daar mee eens.
                                                                                Een week na de ramp blijven ze die zeven woordjes herhalen. ‘Er is geen gevaar voor de volksgezondheid’. Maar er zijn nog steeds meer vragen dan antwoorden en de twijfels nemen alleen maar toe.
                                                                                  Een week na de ramp lopen er ‘mannen in pakken’ rond. Hadden ze dat niet meteen moeten doen?

                                                                                    zaterdag 8 januari 2011

                                                                                    Samenvatting besloten vergadering crisisteam, zaterdagmiddag 8 januari 2011

                                                                                    verbodentoegang.jpg 
                                                                                    Voorzitter: Mannen en euh, dame, goedemiddag. Ik heb jullie op deze vrije dag toch maar weer opgeroepen om eventjes bij te praten over de ramp. Neem wat koffie en zoals jullie zien is er ook cake.

                                                                                    Kees, bedank je vrouw straks en zeg haar dat het ons goed heeft gesmaakt. Er schijnt nu toch wel enige onrust te ontstaan onder de locale bevolking. Zeker nadat vanochtend in de krant stond dat tientallen hulpverleners kampen met acute gezondheidsproblemen. Hoe is het daarmee Hans?

                                                                                    Hans: Wat irritaties aan mond, keel en luchtwegen, nog niet echt alarmerend. We hebben iedereeneen brief geschreven. Er heerst ook een stevige griep momenteel, we moeten eerst maar eens onderzoeken hoeveel van die klachten daadwerkelijk rechtstreeks te maken hebben met de brand.
                                                                                      Voorzitter: Zoveel mogelijk blijven bagatelliseren zou ik zeggen en Hans, stuur wat mensen langs bij die zieken, zorg dat ze op hun gemak worden gesteld, vertel ze dat het slechts klachten van tijdelijke aard zijn. Ook hier moeten we ten koste van alles voorkomen dat er paniek ontstaat. Ja Piet, wat is je vraag?
                                                                                       
                                                                                      Piet: Moet de burgemeester nu eindelijk niet eens zeggen dat de mensen hun hond weer ongelijnd mogen uitlaten en dat de kinderen weer op de speelplaatsen mogen spelen? Hij heeft donderdag gezegd dat de inwoners dat niet moesten doen, maar is die waarschuwing nu al ingetrokken? Volgens mij niet.
                                                                                        Voorzitter: Dat is niet nodig. Want stel dat het mis gaat, dan krijgt hij dat achteraf verweten. Laat de mensen maar zelf hun keuze maken. Ze zijn gewaarschuwd. John?
                                                                                         
                                                                                        John: Er komen al claims binnen van groentetelers die geld willen zien omdat hun land vol gif zit.
                                                                                          Voorzitter: Niet op reageren, hou ze aan het lijntje, dat is voor latere zorg. De massa is belangrijker nu dan het individu en die massa moet gerustgesteld worden. Zelfs al gaan er straks een paar dood aan de gevolgen van deze ellende, we moeten ten koste van alles paniek blijven voorkomen.
                                                                                           
                                                                                          John: Maar met alle respect, dat is toch niet vol te houden? De mensen zijn tegenwoordig mondiger dan vroeger en door internet gaat de tam-tam een stuk sneller. Dat zie je ook aan dat belachelijke filmpje dat we zo snel van de site van Chemie-Pack hebben gehaald. Hun site was nog niet gesloten of het stond al op Youtube. En als je naar allerlei discussies op dat internet kijkt, daar worden we niet echt vrolijk van.
                                                                                            Voorzitter: Tja, vroeger was het gemakkelijker, maar dat maakt onze uitdaging nu alleen maar groter en dus interessanter. Nieuws verspreidt zich snel, dat zie je maar weer aan The Voice of Holland.
                                                                                             
                                                                                            Piet: Wat is daarmee dan?
                                                                                              Voorzitter: Vanavond is de uitslag, maar het is gisterenavond al opgenomen en op internet kun je nu al zien wie er uit gaan.
                                                                                               
                                                                                              Jan: O ja? Wie dan?
                                                                                                Voorzitter: Nigel, Bart, Lenny en Meike geloof ik.
                                                                                                 
                                                                                                Els: Lenny? Jammer zeg, hij was mijn favoriet!
                                                                                                  Voorzitter: Ik was meer voor Meike.
                                                                                                   
                                                                                                  Hans: Volgens mij lekte het uit via twitter en niet via internet.
                                                                                                    Voorzitter: Doet er niet toe, terug naar de orde van de dag. Hoe zit het met de watersnood in Limburg Leo?
                                                                                                     
                                                                                                    Leo: Die schijnt mee te vallen.
                                                                                                      Voorzitter: Jammer, want een nieuwe ramp elders was ons hier nu wel van pas gekomen, had de aandacht van de media afgeleid. Die blijven trouwens maar zeuren om het vrijgeven van de lijst met stoffen die in de lucht zaten. Alsof ze daar veel wijzer van zouden worden. Wij begrijpen zelf nog helemaal niets van al die moeilijke namen. En het zijn er zoveel dat je dan toch niet meer weet wat die vreemde cocktail aan producten zou kunnen veroorzaken. Laten we ons nog maar even voor de domme houden, want in feite zijn we dat natuurlijk ook.
                                                                                                       
                                                                                                      Jan: Nou, er zijn wel al genoeg petrochemische specialisten die zich er over hebben uitgesproken. Die beginnen trouwens ook steeds meer te zeuren over de roet die overal zo snel is neergevallen.
                                                                                                        Voorzitter: Dat is dan voor hun eigen rekening. Wij zijn geen professoren en blijven bij ons woensdag al ingenomen standpunt: Blussen en sussen!
                                                                                                         
                                                                                                        Jan: De mensen beginnen ook weer over DuPont. Die staat zelfs in een woonwijk, als daar eens iets gebeurt.
                                                                                                          Voorzitter: Onzin om daar nu over te beginnen. Je hebt altijd van die zwartkijkers. Als DuPont de lucht in gaat, kan helemaal niemand in Dordrecht het meer navertellen, wij ook niet, dus negeren. Frank?
                                                                                                           
                                                                                                          Frank: Wat gaan we trouwens doen met al die troep in de sloten, met dat benzeen, naftaleen en tolueen of hoe dat spul ook allemaal heet. Het water kan niet meer gezuiverd worden in normale rioolwaterzuiveringsinstallaties. We brengen het nu naar opslagtanks, maar de hoeveelheid waarover we het hebben is gewoonweg niet meer hanteerbaar.
                                                                                                            Voorzitter: Iemand een idee?
                                                                                                             
                                                                                                            Els: Ik heb het daar intern bij ons al over gehad. Dumpen in de Westerschelde lijkt ons de beste oplossing. Dan wordt het meteen verdund.
                                                                                                              Voorzitter: Hoe zit het daar met de visvangst?
                                                                                                               
                                                                                                              Els: Weet ik niet precies, maar ik heb me laten vertellen dat die daar in elk geval minder is dan in de Oosterschelde.
                                                                                                                Voorzitter: Akkoord. Goed plan!
                                                                                                                 
                                                                                                                Els: Dan gaan we dat verder uitwerken.
                                                                                                                  Voorzitter: Nog iemand iets voor de rondvraag?
                                                                                                                   
                                                                                                                  Leo: Mogen we deze vrije dag compenseren?
                                                                                                                    Voorzitter: Uiteraard. Goed mannen en, euh, dame, hier wil ik het voor dit moment even bij laten. Denk erom: we hebben een belangrijke taak. De rust van velen is belangrijker dan de gezondheid van enkelen. Kees, laat het niet meer gebeuren dat Waterschap lekt. Hun eerlijkheid is onder normale omstandigheden misschien te prijzen, maar dit zijn geen normale omstandigheden meer, dus dat kunnen we echt niet hebben. Monden op elkaar allemaal! Wel thuis. Laat jullie kinderen nog maar even binnen spelen. Voor de zekerheid. En sla genoeg blikgroenten in. Ook voor de zekerheid, want wij weten eigenlijk nog maar weinig. Ik wens jullie een heel fijn weekend verder. En neem voordat jullie gaan nog een stukje van die heerlijke cake.

                                                                                                                    donderdag 6 januari 2011



                                                                                                                    We moesten binnen blijven, ramen en deuren dicht, ventilatiesystemen uitschakelen. Het vee moest van het land. Trein- en scheepverkeer werd stilgelegd, de snelweg afgesloten. De grootse chemische brand ooit in dit land, de hoogste alarmfase ooit.


                                                                                                                    Bij elke ontploffing gingen de zwaarste kankerverwekkende stoffen de lucht in, vele honderden verschillende producten, het ene spul nog giftiger dan het andere. Maar… ‘Er is geen gevaar voor de volksgezondheid’.





                                                                                                                    Het is nu een dag later. Op grote schaal worden roetdeeltjes gevonden in de hele regio hier. Onze burgemeester Brok van Dordrecht zegt letterlijk: ‘Consumeer geen groenten uit eigen tuin, laat kinderen niet op speeltoestellen spelen en laat huisdieren niet vrij rondlopen’! Mensen klagen over een droge mond, jeukende ogen en benauwdheid. Maar… ‘Er is geen gevaar voor de volksgezondheid’.

                                                                                                                    De lucht stinkt, je kunt het zelfs proeven. De rioolgemalen zijn stilgelegd en ook de sloten in de buurt zijn afgedamd. De waterbekkens in Dordrecht worden tijdelijk niet gebruikt. Het waterschap vangt het zwaar vervuilde bluswater voorlopig in een noodbuffer op. Maar:.. ‘Er is geen gevaar voor de volksgezondheid’.

                                                                                                                    ‘Natuurlijk zit die rook boordevol giftige stoffen’, zegt een hoogleraar crisisbeheersing in het AD. ‘Nee hoor’, houdt de overheid vol. Vandaag staan de kranten er vol van, maar morgen gaat iedereen weer over tot de orde van de dag. En zal er verbazing zijn over Eros Ramazzotti, die Marica Pelligrinelli aan de haak heeft geslagen, de nieuwe Sophia Loren van Italië, die, zo lees ik zojuist op internet, een kwart eeuw jonger is dan een van mijn muziekhelden. Is dat nu wel of niet goed voor zijn gezondheid?

                                                                                                                    Het zou wel eens jaren kunnen duren voordat er bekend wordt wat daadwerkelijk de gevolgen van de grootste chemische brand ooit voor de volksgezondheid in deze regio zijn. Of ben ik nu een zwartkijker? Of gewoon blond? Want… ‘Er is geen gevaar voor de volksgezondheid’. Toch meneer de burgemeester?

                                                                                                                    Ik kijk nog maar eens naar dat hilarische superopgewekte promotiefilmpje van Chemie-Pack: Wat een vrolijk bedrijf en wat een vrolijke presentatrice. Met de kennis van straks… Hoezo veilig? Giftig joh!