vrijdag 12 oktober 2012

Gehandicapten het bos in, een hek eromheen en stokslagen voor de ouders!





Opeens kwamen de eigen bijdragen. Zorg met verblijf, zorg zonder verblijf, noem het maar op. Daar was tot op een bepaalde hoogte nog wel begrip voor. De kosten van de zorg in Nederland rijzen immers de pan uit en je bent als ouder van een gehandicapt kind dat 24 uur per dag die zorg nodig heeft niet te beroerd om daar ook jouw eigen financiële bijdragen aan te leveren.

Vervelend wordt het met elk jaar weer die verhogingen van het eigen risico. Maar het kan nog net, met de nadruk op nog. Geen nood, we zijn nog - weer dat woordje nog - niet aan de bedelstaf.

Ik heb er al verschillende blogs over geschreven. Er werden immers steeds meer grenzen overschreden. Minder begeleiding op de groepen. De fysiotherapie, die mijn dochter eigenlijk dagelijks nodig heeft, werd van een keer per week, een keer per twee weken en wordt tenslotte in 2013 volledig wegbezuinigd. Opeens was er ook die eigen bijdrage van de peperdure tandartskliniek… Het gaat maar door en door.

Het moet niet gekker worden, dacht ik telkens weer. Maar dat wordt het toch. Om er telkens weer over te schrijven ging mij echter te ver. Je valt dan immers al snel in herhalingen, wat de kracht van de boodschap niet ten goede komt. Bovendien hielpen al dat geschrijf en al die stemverheffingen niet. Welke partij ik ook aanschreef, links, rechts of in het midden, reacties bleven botweg uit, het enorme bezuinigen op de gehandicaptenzorg gaat door, alle verkiezingsbeloften ten spijt.

Murw gebeukt kom je op een gegeven moment automatisch op een punt dat je het zeker denkt te weten: Klaar! Dit is de limiet, erger kan het nu echt niet meer worden. Wel dus! Want in asociale maatregelen is Nederland de Koning van de overtreffende trap aan het worden.

Vanmiddag kreeg ik een brief, die mij zo van mijn stuk bracht dat ik nu toch maar weer een stukje schrijf. Deze keer om de noodklok te luiden, harder en fanatieker dan ooit. Want het land waar ik staatsburger van ben gaat nu echt voorbij de laatste grens.

De brief was trouwens deze keer een noodkreet van de zorginstelling zelf. Vanaf 1 januari 2013 wordt het gehandicaptenvervoer van en naar het dagverblijf voor een groot deel wegbezuinigd. Een meerderheid van onze prachtige Tweede Kamer heeft zich daar al voor uitgesproken.

De Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland had namens alle organisaties in de gehandicaptenzorg een kort geding aangespannen tegen deze enorme ingreep. Maar de rechter vindt, zo hoorde ik vandaag, dat het ministerie van Volksgezondheid in haar recht staat.

De zorginstantie weet het inmiddels zelf ook niet meer en vraagt de ouders nu om mee te denken over oplossingen. Maar ik wil daar eigenlijk helemaal niet over meedenken. Ook al omdat wordt aangegeven dat welke oplossingen er zullen komen, die altijd in het nadeel zullen zijn van de ‘cliënten’ en hun ouders. Bovendien ben ik moe, doodmoe, van al dat moeten vechten tegen die belachelijke bierkaai.

Ik wil gewoon voor mijn kind zorgen, dat is fysiek én mentaal al zwaar genoeg. Helemaal als je telkens weer zoveel energie kwijtraakt aan dergelijke, eigenlijk ontoelaatbare, maatregelen van de overheid.



Zorgen moet je doen, niet maken, schreef ik (met dank aan Loesje) al eens eerder. Maar de overheid maakt het voor de zorgers onmogelijk om hun liefdevolle taak te blijven doen en verhoogt alleen maar hun zorgen. Ik denk daarbij niet alleen aan mezelf, maar bij voorbeeld ook aan die aardige, alleenstaande moeder, die van een minimumloon moet zien rond te komen.

Zij kan onmogelijk het vervoer van en naar het dagverblijf van haar leuke, maar zwaar gehandicapte, knul zelf op zich nemen. En als ze dat al zou kunnen, dan moet ze haar baantje opzeggen. Waardoor ze helemaal geen geld meer zal hebben om zelf voor haar zoon te blijven zorgen.

Ik zal nog één keer de politieke partijen, van links tot rechts, aanschrijven. Ik zal nog één keer roepen dat onze grens nu toch wel is bereikt. Veel zal het niet helpen, heeft het verleden al geleerd, want blijkbaar zitten er niet genoeg ouders met zwaar gehandicapte kinderen in de Tweede Kamer. Toch doe ik het dus nog maar eens. Omdat ik nu al zie gebeuren dat zelfs dit nog niet het einde is, dat er eigenlijk helemaal geen grenzen meer zijn in Nederland.

Ik vraag me echt af waar we heen gaan in dit land? Straks alle gehandicapten droppen in een groot bos met een hek eromheen? En stokslagen voor de ouders die een gehandicapt kind hebben durven krijgen? Omdat ze voor te veel problemen zorgen. Omdat ze voor te veel kosten zorgen. In tijden dat juist landen als bij voorbeeld Griekenland ons geld zo hard nodig hebben?

Als dat ‘discrimineren’ van de gehandicapten en hun ouders/verzorgers uiteindelijk de bedoeling is, zeg het dan meteen meneer Rutte, Samson, Pechtold, Roemer, Buma of hoe jullie ook allemaal mogen heten. Blijkbaar zijn jullie met jullie enorme ego’s de schaamte al lang voorbij!



PS: Ik ben normaal erg terughoudend met het plaatsen van foto’s van een van mijn kinderen hier op internet. Maar deze keer zet ik er een afbeelding van mijn 24-jarige schat bij. Dit is dus Brigitte dames en heren politici. Ik ben blij dat dit mooie en pure mens, dat werkelijk helemaal niemand kwaad doet, er is! Jullie helaas niet. Jullie vinden haar zelfs een groot probleem.

dinsdag 9 oktober 2012

Weg met dat balkje, noem de gek gewoon bij zijn naam en publiceer als hij ooit weer vrij komt zijn woonadres!



Het programma ‘Een Vandaag’ ging vanavond dieper in op de misbruikzaak rondom de 27-jarige onderwijsassistent Stefan P. uit Huizen, die veel groter is dan aanvankelijk werd gedacht. P. wordt naast ontucht ook verdacht van ernstig seksueel misbruik. Het gaat daarbij vooral om blinde en verstandelijk gehandicapte kinderen.

Uit de reportage bleek dat Stefan P. al in 2010 in beeld was als zedenverdachte. Omdat dit destijds niet tot een veroordeling leidde, kon hij nog twee jaar langer zijn ziekelijke gang blijven gaan. De misdrijven vonden plaats in een blindenschool, een kinderdagverblijf en een instelling voor kinderen met een verstandelijke handicap. De meeste slachtoffers zijn dan ook kinderen met een visuele of verstandelijke beperking. Het jongste was pas 3 jaar.

De hele affaire doet steeds meer denken aan die rondom de een jaar oudere Robert M., die vele tientallen zeer jonge kinderen misbruikte op de crèches waar hij werkte, bij hem thuis en op oppasadressen. Ik ben op een gegeven moment gestopt met het volgen van de berichtgeving omtrent deze Robert M., want wat allemaal naar buiten kwam was simpelweg te gruwelijk voor me. Die kant zal het straks met Stefan P. ook wel weer opgaan vrees ik.

Net als bij Robert M. roept ook deze zaak weer vragen op over het toezicht en de screening van medewerkers in de hulpverlening aan kinderen. Die blijkt andermaal niet te werken. Al in 2010 was er dus een ernstig signaal over de verdachte. Toen deed de moeder van een 16-jarige jongen van de Scouting aangifte omdat haar zoon op zomerkamp door hem zou zijn aangerand.

Waarom kon hij daarna dan nog twee jaar lang ongestoord doorwerken in de kinderzorg? Omdat, zo blijkt uit de reportage van ‘Een Vandaag’, instellingen en politie geen informatie uitwisselen over verdacht gedrag en meldingen. Vermoedens en negatieve signalen, mogen niet aan elkaar gemeld worden. Dat kan alleen als er sprake is van een veroordeling. Als het kalf verdronken is dus…

Het heeft te maken met privacy en dergelijke. Zoals dat ook met die stomme balken en initialen het geval is. Al heeft Stefan P. bekend, hij is nog niet veroordeeld en tot dat het geval is zijn de media uitermate voorzichtig. Ook in de reportage van ‘Een Vandaag’ had zijn portret een balk voor zijn ogen.

De Nederlandse pers is daarin anders dan in veel andere landen. Wij zijn het land van initialen en balken. De internationale gedragscode voor journalisten rept er niet over, maar in de code van het Nederlands Genootschap van hoofdredacteuren staat dat de journalist algemene herkenbaarheid van verdachten en veroordeelden zal vermijden in al die gevallen waarin deze personen onevenredig nadeel van herkenbaarheid zullen ondervinden en bladiebla…

Wat nou voorzichtig zijn? Wat nou inbreuk op privacy, portretrecht en weet ik wat allemaal meer? Weg met die balken, naam en toenaam, breng het maar in beeld! De Nederlandse media moeten zich bij de bepaling van hun beleid louter door journalistieke overwegingen laten leiden en moeten niet zo snel bevreesd zijn gerechtelijke procedures te gaan verliezen. Waarom publiceerden diezelfde Nederlandse media trouwens wel portretten zonder balken van Marc Dutroux, die bovendien gewoon bij zijn volledige achternaam werd genoemd? Is het anders en mag het wel als iets net over de grens gebeurd is?

Natuurlijk kun je je afvragen waar ik me druk over maak. Maar op de een of andere manier wil ik de duivel in zijn ogen kunnen kijken en weten hoe hij heet.

Volgens zijn advocaten moet Stefan F. nu vooral hulp hebben. Robert M. werd, conform de rapportage van het Pieter Baan Centrum, beschouwd als verminderd toerekeningsvatbaar. Ik vind dat de daden van beide beesten, ik krijg het niet voor elkaar om ze mensen te noemen, dermate gruwelijk zijn, dat ze wat mij betreft nooit meer op vrije voeten mogen komen. En als ze dat ooit weer wel komen, want zo gaat dat nu eenmaal in Nederland, dan moeten de media dat meteen melden. Niet alleen met naam en toenaam, maar ook met het nieuwe woonadres. Zodat de ouders dan eindelijk verhaal kunnen halen.

Ik besef hoe ongenuanceerd en onchristelijk deze opmerkingen zijn. Ik heb ook altijd geleerd dat je iedereen moet kunnen vergeven en een nieuwe kans moet geven. Ik heb respect voor mensen die dat in alle gevallen kunnen en doen. Maar mij lukt dat gewoon niet in dergelijke afschuwelijke en niet te bevatten gevallen. Mijn excuses daarvoor.