dinsdag 30 augustus 2016

Woestaantrekkelijk

Over knikkende knietjes en spontane eisprongen


“Woestaantrekkelijk, helemaal totally mijn type.”
“Ik ben mijn tas al aan het pakken.”
“Wow, goeiemorgen zeg, ik greep meteen naar pen en papier, maar shit, opeens bedacht ik dat ik al ben getrouwd.”
“Heb even mijn vriendin van de grond gehaald, ze was van de bank gegleden.”
“Zes seconden Marc en ik kreeg een spontane eisprong.”

Als je opeens zulk openbaar enthousiasme voorbij ziet komen bij je doorgaans redelijk nuchter legertje facebookvrienden is de interesse natuurlijk meteen gewekt. Evenals de verbazing. Watsgebeurd? Heb ik iets gemist? Welke toekomstige blockbuster is er in première gegaan? Welke nieuwe filmster, welke adonis, is er op aarde neergedaald?

De oud-journalist in mij gaat bij zoveel commotie, waarschijnlijk uit macht der gewoonte, dan toch even op onderzoek uit. Uitzending Gemist. Het blijkt te gaan om het best bekeken televisieprogramma van de afgelopen jaren, een programma dat ik altijd heb weten te vermijden, maar waar ik nu opeens niet meer omheen kan. Als ik tenminste nog een beetje serieus genomen wil worden, wil kunnen meepraten.

Boer zoekt vrouw! Internationaal nog wel. Ik lees over knikkende knietjes. Niet twee, maar ontelbare en ja, dus ook bij getrouwde vrouwen. Vanwege een exotische kerel met tropenhoedje. Marc, een 37-jarige knapperd met een viskwekerij in Zambia. Mooie ogen, stoere kaaklijn, mysterieuze blik. Vrouwen kantelen in superlatieven over elkaar heen.

Hij heeft de looks, hij heeft de brains (universitaire opleiding), hij is een geslaagde zakenman, heeft katten en een hond en kan ook nog eens koken als de beste. Zijn huis kijkt uit op een prachtig meer, de zonsondergangen zijn er sprookjesachtig. En opgelet: hij wil heel graag kinderen! Probeer dan als vrouw maar eens met beide benen op de grond te blijven staan.

Massaal dromen ze van warme handen die tegen hun hart tokkelen. Geen haar op hun hoofd dat zich kan voorstellen dat dit ook weleens klauwen zouden kunnen worden die erin knijpen. Want Marc is een hele aparte. Dat hij in dit programma terecht is gekomen moet haast wel te maken hebben met heel slim en commercieel casten. Hij/het is te mooi om waar te zijn.Wie even verder kijkt dan al het gespetter kan deze wereldreiziger met maar liefst 150 werknemers nauwelijks meer een boer noemen. Als de tilapiakwekerij van deze ondernemer straks de grootste van Afrika is geworden gaat hij gewoon weer wat anders doen, in gewoon weer een ander land.

Is dit een typisch mannelijke reactie? Misschien. Eisprongen zijn mij gelukkig altijd vreemd gebleven. Mijn jongste dochter zei altijd met een brede glimlach dat haar vader haar zo goed begreep en voor haar zorgde omdat hij voor een man zo opmerkelijk veel oestrogenen had. Maar zelfs die laten me nu in de steek. Ik zie het namelijk niet, het waarom van al die adoratie.

Waarom is tilapia (een verzamelnaam voor een groot aantal tropische zoetwatervissen uit de familie der cichliden) opeens in Nederland zo’n populaire zoekopdracht? Waarom wordt op google ook Zambia (het vroegere Noord-Rhodesië, een land in Afrika dat grenst aan Congo-Kinshasa, Tanzania, Malawi, Mozambique, Zimbabwe, Botswana, Namibië en Angola) zo vaak aangeklikt?

Zijn er vrouwen die mij kunnen en willen uitleggen waarom ze als een blok vallen voor deze Marc, maar liefst 7502 vliegkilometers ver weg van eigen huis en haard? En zijn er tussen die meer dan drie miljoen kijkers ook veel mannen? Zo ja, vertel mij waarom jullie je zo graag zo klein willen voelen?

Ben ik dan soms jaloers? Nee hoor, daar ben ik veel te oud en gelouterd voor. Bovendien ben ik voorzien. Met de mooiste en liefste van allemaal. Ook zij heeft de looks. En de brains. Ze woont 7441 kilometer dichterbij. Dat is wel zo makkelijk.

De herfst komt eraan, maar voor vrouwelijk Nederland is de lente alvast begonnen. Boer Zoekt Vrouw zal vooral dankzij Marc ongetwijfeld weer alle records breken. Ik zal ook zo nu en dan inschakelen, want het intrigeert natuurlijk wel. Maar gelukkig is er ook nog een omroep voor mannen. Met Voetbal Inside. Daar begrijpen de meeste vrouwen dan weer niets van. Rare mensen zijn en blijven we.





Nawoord: En dan blijkt al na een paar dagen dat Marc inderdaad geen boer is, maar een goedbetaalde manager, een huurling van een uitzendkantoor uit Amsterdam. Niets mis dus met mijn voorgevoel. Maar wat zullen al die vrouwen zich belazerd voelen door KRO/NCRV.

maandag 22 augustus 2016

De mens van de Spelen

De mens van de Spelen: Inge Dekker



Uit het woordenboek:
Empathie is een ander woord voor inlevingsvermogen, de kunde of vaardigheid om je in te leven in de gevoelens van anderen. Het woord empathie is afgeleid van het Griekse woord ἐμπάθεια (empatheia), of invoelen.
Gebrek aan empathie: Maurits Hendriks.

12 Augustus, op een kille vrijdagavond in Rio de Janeiro, kwam er een einde aan een olympische carrière die maar liefst twaalf jaar (!) duurde. Ze deed al mee in Athene, Peking en Londen, ze was een ex-gouden medaillewinnares (Peking, 4 x 100 meter vrije slag), maar haar grootste triomf was het feit dat ze er ‘gewoon’ weer bij was in Brazilië.

Vorig jaar augustus (de 18de) werd zwemkampioene Inge Dekker 30. Dan ben je als topsporter in het zwembad al bijna toe aan je pensioen. Nog één keer vlammen in Rio, nog één keer voor een medaille gaan, een laatste olympisch kunststukje, het leven lachte haar toe.

 Als je als vrouw in Nederland 30 wordt, krijg je een oproep voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker! Inge Dekker ging niet meteen, want ze had het zo druk. En ze voelde zich zo goed. Tot ze een paar maanden later las dat er bij schaatsster Thijsje Oenema melanoomkanker was ontdekt. Nog diezelfde dag maakte Dekker een afspraak. Even snel tussen het EK en de SwimCup door.

Onrustige cellen. Ze schrok zich rot. Zwemmen was opeens niet meer belangrijk. Overleven, daar ging het nu om. Want: Baarmoederhalskanker. Half maart werd ze geopereerd. Met succes. Het is eigenlijk al een klein wonder dat ze dan vijf maanden later het Estádio Aquático Olímpico in duikt.

Vierde werd ze met de estafetteploeg. Vierde op de 4 x 100 meter vrije slag, al jaren een succesnummer voor de Nederlandse vrouwen. Net geen medaille, natuurlijk was dat even slikken. Maar is een vierde plaats in een mondiale sport als zwemmen dan zo slecht? Rechtvaardigt een vierde plek op de Olympische Spelen dat je voortijdig op het vliegtuig naar huis wordt gezet, op wat al snel de losers-vlucht ging heten? Natuurlijk niet!

Die vlucht was een gedrocht van chef de mission Maurits Hendriks, inderdaad dezelfde man die turner Yuri van Gelder naar huis stuurde nog voordat de ringenfinale begon. Die daar ongelofelijk amateuristisch over communiceerde. Die daarna dagen onzichtbaar werd. Totdat hij, toen Dorian van Rijsselberghe goud won, opeens opdook aan de zijde van de koninklijke familie. Met de borst vooruit.

Diezelfde Maurits Hendriks die altijd zegt dat sporters motiveren zijn taak is, maar die ondertussen sipt dat het aantal door TeamNL behaalde medailles in Rio teleurstellend is. Maurits Hendriks die een uitzondering maakte voor Ranomi Kromowidjojo, het estafettemaatje van Inge Dekker. Omdat haar vriendje een dag voor het vertrek van de losers-vlucht in het open water goud won.

Het vriendje van Inge Dekker was, weliswaar niet als deelnemer, ook in Rio. Die had van tevoren een latere terugvlucht geboekt. Inge wilde graag bij hem blijven. Op eigen kosten in een hotel gaan zitten. Nog een aantal dagen samen met hem de andere Nederlanders aanmoedigen. Ze maakte immers deel uit van een T-E-A-M, van TeamNL. Maar zelfs dat mocht niet van Maurits Hendriks.

Afgelopen donderdag was Inge Dekker jarig. Zij was gedwongen terug in Nederland, haar vriend nog in Rio. Ze voelde zich eenzaam en alleen. Tijdens de sluitingsceremonie vannacht zaten veel Nederlandse topsporters thuis voor de buis. Met dank aan Maurits Hendriks, de narcist die dan ook nog eens vertelt dat hij tot en met Tokyo 2020 door wil gaan.

Inge Dekker zal er dan niet meer bij zijn. Ze zwom voor wat ze waard was in Athene, Peking, Londen en Rio. De voorbereiding op haar laatste ‘kunstje’ werd bruut verstoord door een vreselijke mededeling. Het was alleen al goud waard dat ze erbij was in Brazilië. Wat mij betreft is zij ‘de Mens van de Spelen’.

Natuurlijk is het fantastisch en buitengewoon wat Sanne Wevers heeft gepresteerd. Maar als ik chef de mission was geweest had ik Inge Dekker niet naar huis gestuurd, maar de vlag laten dragen tijdens de sluitingsceremonie.

dinsdag 9 augustus 2016

Yuri van Gelder

Geen water bij de wijn 


Ids Postma won in 1998 tijdens de Olympische Spelen van Nagano goud op de 1000 meter en vierde dat, terwijl andere sporters nog in actie moesten komen, ietwat al te uitbundig. Hij moest dan ook op het matje komen. “Niet zo slim, nooit meer doen jongen”, zei de chef de mission Ard Schenk vermanend. En hij voegde eraan toe dat de schaatser uit eigen zak de veroorzaakte schade moest betalen. Je kon het niet aan hem zien, maar Ard zal ongetwijfeld een glimlach hebben onderdrukt. Samen met zijn generatiegenoot Kees Verkerk had hij immers tijdens zijn eigen glansrijke carrière meer dan eens via de regenpijp van zijn onderkomen de weg naar een moment van vrijheid en ontspanning gezocht en gevonden. Ids Postma werd niet naar huis gestuurd.

In 1974 won het magische Nederlands voetbalelftal op het WK van de DDR. In het Walthotel Krautkrämer in Hiltrup vierde een deel van de ploeg daarop een uitbundig feestje. Met ‘een paar topless meiden’, in het zwembad. De Duitse boulevardkrant Bild Zeitung pakte groots uit. Sterspeler Johan Cruijff had die avond een lang en loodzwaar gesprek met vrouw Danny. Niemand werd naar huis gestuurd. Oranje speelde later ook gewoon de finale tegen West-Duitsland en liep daarbij overigens wel tegen de moeder aller nederlagen op.

Voor wielrenner Jacques Anquetil bestond God noch gebod. Als eerste mens op aarde won hij vijf keer de Tour de France. Zijn geheim had, zo zei hij zelf, drie pijlers: “Fazant met kastanjes, een fles champagne en een vrouw”. Hij had er nog een vierde aan toe kunnen voegen: het gebruik van grote hoeveelheden amfetaminen. Maitre Jacques werd niet door een ploegleider naar huis gestuurd. Hij was en bleef een held in Frankrijk.

Er zijn nog vele voorbeelden van topsporters die op ‘bijzondere’ manieren een ‘uitweg’ zochten voor een kokend stressniveau waar wij ons nauwelijks iets bij kunnen voorstellen. Topsporters die in een cocon leven, topsporters die psychisch enorm onder druk staan, niet alleen van de buitenwereld, maar ook door zichzelf opgelegd.
Tijdens de Olympische Spelen worden deze sporters ondergebracht in een hermetisch afgesloten Olympisch Dorp. Niemand komt erin. Geen pers, geen familie, zelfs niet de eigen man of vrouw. Wel worden er anno 2016 voor de zekerheid een paar honderdduizend condooms neergelegd, want tja, ook topsporters zijn soms maar gewone mensen. Vreemdgaan mag, als het maar binnen de hekken van het eigen Dorp gebeurt. Over normen en waarden gesproken.

Ik probeer me voor te stellen hoe het is als je ruim twaalf jaar op een werkelijk manische manier hebt toegewerkt naar die Olympische Spelen. Alles heb je ervoor over gehad. Je bent vooral door diepe dalen gegaan, bent zelfs in een Schotse kliniek in Edinburgh gaan afkicken van een cocaïneverslaving die je op weg naar dat voor jouw heilige en zo frustrerende doel bent opgelopen.

Die druk, die spanning, die stress, je kunt er zo moeilijk mee omgaan, het vreet je helemaal op. Maar je wilt zo graag, want je hebt nu eenmaal talent, je hebt aanleg. Het lichaam heeft alles, alleen die verdomde geest werkt niet altijd mee.

Je pompt jezelf volledig op. En dan is het eindelijk zover. Na die ruim twaalf (!) jaar sta je in Rio. En je haalt de finale, de laatste acht. Je Braziliaanse vriendin is naar de stad gekomen. Je wilt haar graag zien. Even weg uit Het Dorp, even bij je dierbare zijn, even de lucht uit dat hoofd, dat werkelijk op springen staat, laten sissen, iets drinken, ontspannen.

En dan spat alles een laatste keer en nu volledig uiteen.

Maurits Hendriks is geen Ard Schenk, 2016 is geen 1998, Rio geen Nagano. De tijden zijn veranderd. “De normen en waarden binnen TeamNL en de KNGU-turnploeg zijn op grove wijze overschreden”, luidt het verdict. Op grove wijze? Is Yuri van Gelder soms een lijntje gaan snuiven op het luxe cruiseschip van de Amerikaanse basketballers, die er niet aan moeten denken dat ze in Het Dorp zouden moeten slapen? Heeft hij daar meteen ook enkele vrouwen aangerand? Nee, zo erg was het, hoop ik althans, niet.

Wat was het dan? Hendriks hult zich veel te lang in stilzwijgen. Hij had er beter aan gedaan meteen volledige opening van zaken te geven. Nu laat hij alle ruimte om van Yuri van Gelder in recordtempo een karikatuur te maken. Want ook wat dat betreft zijn de tijden veranderd. Internet gaat meteen los. The Lord of the Rings is al binnen een uur verworden tot de Lord of the Drinks. Een DJ komt met een rap op de melodie van Drank en Drugs. Fotoshoppers leven zich helemaal uit. Moraalridders zien hun kans schoon.

Natuurlijk, het is een impulsief mannetje, die Yuri van Gelder. Hij heeft in het verleden diverse keren getoond dat zijn oersterke benen de ‘weelde’ van de absolute topsport niet kunnen dragen, dat hij niet kan omgaan met te veel spanning. Noem hem een recidivist. Noem hem dom, stom. Maar het is mij te gemakkelijk om hem nu zo hard en zo volledig neer te sabelen. De achterkant van zijn roem is definitief een mijnenveld geworden. Dat is diep triest. En gun je niemand. Hij is bovenal een patiënt.

Had Maurits Hendriks niet net als Ard Schenk indertijd een beetje water bij de wijn kunnen doen? Moest er binnen TeamNL zo drastisch worden overgegaan tot karaktermoord? Normen en waarden? Zijn wij Nederlanders niet, zoals ook op vele gebieden in de ‘normale’ maatschappij, weer eens roomser dan de Paus? Of is er echt iets heel ergs gebeurd?

Ik weet het niet. Feit is in elk geval dat Yuri van Gelder, voormalig Lord of the Rings verder door het leven zal gaan als die patiënt, die in al die lange twaalf jaren blijkbaar niemand is tegen gekomen die hem kon helpen, die hem tegen zichzelf in bescherming kon nemen. Ook dat had een taak van Maurits Hendriks en zijn team kunnen, misschien wel moeten, zijn.